Scribbling Speech: tekenen met spraakherkenning

Sketch of man reading newspaper by Alon Chitayat

Alon Chitayet is een tekenaar. Hij doet nog duizend andere creatieve dingen, ook voor Google, maar zijn basis is tekenen. Ik hoorde hem spreken op FITC in Amsterdam, een tweedaags congres over ‘technology, design, cool shit’. En of. Ik ging naar de sessie van Chitayet “Drawing it together”, wat bleek te gaan over samen tekenen, ook wanneer je in andere delen van de wereld woont.

person on subway by alon chitayat Ik was al onder de indruk van zijn tekeningen in de metro, schetsen van medepassagiers die hij stiekem maakte. Zelf worstel ik altijd enorm met lichaamshoudingen en -verhoudingen terwijl ik niets liever doe dan poppetjes tekenen. Om zo accuraat, in zulke lijnen mensen te typeren vind ik prachtig. Chitayet vertelde dat het wel een eenzame bezigheid was: degene die hij tekende was niet betrokken. Dat voelde niet juist. Hij bedacht zelf verhalen bij deze mensen, liet anderen dat ook doen. In het project Subway Stories voegde hij de verhalen toe aan zijn beelden. Zijn schetsen werden een animatiefilm met geluid. In volgende projecten ging hij steeds een stap verder.

3D scannen

In 2015 combineerde hij tekeningen met 3D-technologie samen met kunstenares Rosalie Yu. Het eindresultaat was Skin Deep, waarin hun gescande lichamen 3D-canvas werden voor patronen en texturen. Kort daarna volgde Improv Canvas, wat mensen op afstand door middel van live streams liet werken aan één tekening.

Digitaal canvas

Al dit werk leverde hem een baan op bij Google. Kennen jullie het spelletje nog van Google Doodle, dat Google zou raden wat jouw tekening inhield? Welkom bij Google Jamboard, een “interactief digitaal canvas”. Dat en passant jouw rondjes en vierkantjes voor je glad trekt. Een autocorrect voor jouw krabbels.

Met spraakherkenning

Dit alles was allemaal bijster interessant, maar waar mijn bek echt van open viel was Scribbling Speech van Xinyue Yang. Ik werd er bloednerveus van. Nog niet eens omdat de software woorden vertaald naar tekeningen, maar ook afstand en richting. Yang zegt: “Ver weg staat een huis” en het huis is dus kleiner dan de bloemen. “Ik kijk naar links” en het scherm schuift mee.

Dit:

Misschien raakte het me zo omdat ik mijn eigen matige tekenkwaliteit weer tot leven wil wekken, onder andere met een Wacom-tablet. Voor het eerst. Niet voor het laatst word ik geconfronteerd met mijn gebrek aan techniek en daarmee bedoel ik ambachtelijke techniek. Met een nichtje had ik het over het verschil tussen op papier tekenen en digitaal tekenen: wat moeten we zelf nog kunnen? Welke vaardigheden zijn nog relevant wanneer zij volwassen is en ik qua leeftijd helemaal ben uitgerangeerd? Geen idee. Breien is ook weer een ding, tegenwoordig… Nou ja, dat is een discussie voor een andere keer.

Filmpe
Bekijk hier de hele FITC-lezing van Alon Chitayat (2019):

En/of lees het verslag van Bas Gezelle op Adformatie.

Geplaatst in Blog op dinsdag 12 maart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *